⇒దశాబ్దాలుగా పేదలకు వైద్యసేవలు.. ఇప్పుడు కేసుల ముద్ర!
⇒గ్రామీణ ప్రజలకు అందుబాటులో ఉన్న వైద్య సేవలకు గుర్తింపు ఏదీ?
⇒ ఆర్ఎంపీలకు శిక్ష కాదు.. శాస్త్రీయ శిక్షణ, స్పష్టమైన నిబంధనలు కావాలంటున్న గ్రామీణ వైద్యులు
ప్రత్యేక కథనం
ఒకప్పుడు గ్రామంలో ఎవరికైనా అర్ధరాత్రి అనారోగ్యం వస్తే ముందుగా గుర్తొచ్చే వ్యక్తి గ్రామీణ వైద్యుడే (ఆర్.ఎం.పి) పట్టణానికి వెళ్లేందుకు రవాణా సౌకర్యం లేని రోజుల్లోనూ, సమీపంలో ఆసుపత్రి అందుబాటులో లేని సందర్భాల్లోనూ ప్రజలకు ప్రాథమిక వైద్య సహాయం అందిస్తూ వచ్చిన వారిలో గ్రామీణ వైద్యుల పాత్రను విస్మరించలేం.
కానీ కాలం మారింది. వైద్య రంగంలో నిబంధనలు కఠినమయ్యాయి. అర్హత, రిజిస్ట్రేషన్ లేకుండా ఆధునిక వైద్యం చేయడం చట్టపరమైన సమస్యలకు దారితీస్తోంది. తాజాగా ఆర్ఎంపీలపై చర్యలకు సంబంధించిన ఘటనలు వెలుగులోకి వస్తుండటంతో గ్రామీణ వైద్యుల్లో ఆందోళన వ్యక్తమవుతోంది.
సేవ చేసిన చేతులకే కేసులా?
గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో వైద్య సదుపాయాలు అందుబాటులో లేని సమయంలో ప్రజలకు అందుబాటులో ఉండటం, ప్రాథమిక సమస్యల్లో సహాయం చేయడం, అవసరమైనప్పుడు పెద్ద ఆసుపత్రులకు రిఫర్ చేయడం వంటి సేవలు అందిస్తున్నామని పలువురు గ్రామీణ వైద్యులు చెబుతున్నారు.
తమను పూర్తిస్థాయి ఎంబీబీఎస్ వైద్యులతో పోల్చుకోవడం లేదని, తమకు స్పష్టమైన పరిధిని ప్రభుత్వం నిర్ణయించి, ఆ పరిధిలో సేవ చేసుకునే అవకాశం కల్పించాలని వారు కోరుతున్నారు.
“మాకు వైద్య విద్యలో తగిన శిక్షణ ఇవ్వండి. ఏ మందులు ఇవ్వాలి, ఏవి ఇవ్వకూడదు, ఏ పరిస్థితిలో వెంటనే ఆసుపత్రికి పంపాలి అనే అంశాలపై ప్రభుత్వమే శిక్షణ ఇవ్వాలి. నిబంధనలు ఉల్లంఘించిన వారిపై చర్యలు తీసుకోవచ్చు. కానీ గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో సేవ చేస్తున్న ప్రతి ఒక్కరినీ నేరస్తుడిగా చూడటం సరికాదు” అని గ్రామీణ వైద్యులు అభిప్రాయపడుతున్నారు.
గ్రామానికి వైద్యుడు దూరమైతే.. పేదలకు ఇబ్బంది
చాలా గ్రామాల్లో ప్రాథమిక ఆరోగ్య కేంద్రాలు ఉన్నప్పటికీ, వైద్యుల లభ్యత, సమయపాలన, రవాణా వంటి సమస్యల కారణంగా ప్రజలు స్థానికంగా అందుబాటులో ఉండే వైద్య సేవలపై ఆధారపడుతున్న పరిస్థితులు ఉన్నాయి. గతంలోనూ గ్రామీణ వైద్యులను ప్రజారోగ్య కార్యక్రమాల్లో భాగస్వామ్యం చేయాలన్న చర్చలు జరిగాయి.
అందువల్ల గ్రామీణ వైద్యుల సమస్యను కేవలం “అర్హత ఉంది–లేదు” అనే రెండు కోణాల్లో చూడకుండా, గ్రామీణ ఆరోగ్య వ్యవస్థలో వారి వాస్తవ పాత్రను కూడా ప్రభుత్వం పరిశీలించాలనే డిమాండ్ వినిపిస్తోంది.
నియంత్రణ అవసరం..
కానీ ప్రత్యామ్నాయం కూడా కావాలి
అయితే రోగుల ప్రాణాలకు ముప్పు కలిగించే చికిత్సలను ఎవరు చేసినా అంగీకరించలేమన్నది వైద్య నిపుణుల అభిప్రాయం. ముఖ్యంగా తీవ్రమైన వ్యాధుల నిర్ధారణ, ఇంజెక్షన్లు, స్టెరాయిడ్లు, అత్యవసర చికిత్సలు వంటి వాటిలో శిక్షణ లేని వ్యక్తులు నిర్ణయాలు తీసుకోవడం ప్రమాదకరం. 2026లో ఖమ్మం జిల్లాలో ఆర్ఎంపీ చికిత్స అనంతరం బాలిక మృతి చెందిన ఘటనపై వైద్యాధికారులు విచారణ చేపట్టినట్లు వార్తలు వచ్చాయి.
అందుకే గ్రామీణ వైద్యుల తరఫున వినిపిస్తున్న ప్రధాన డిమాండ్ కూడా “నియంత్రణ వద్దు” అనే కాదని, “స్పష్టమైన పరిధి, ప్రభుత్వ శిక్షణ, రిజిస్ట్రేషన్, పర్యవేక్షణతో కూడిన వ్యవస్థ కావాలి” అనేదే.
ప్రభుత్వం ఏం చేయాలి?
గ్రామీణ వైద్యులపై రాష్ట్రవ్యాప్తంగా సమగ్ర సర్వే నిర్వహించాలి.
వారి విద్యా స్థాయి, అనుభవం, సేవా ప్రాంతాలను నమోదు చేయాలి.
ప్రభుత్వ ఆధ్వర్యంలో తప్పనిసరి శిక్షణ, పరీక్షలు నిర్వహించాలి.
శిక్షణ పూర్తిచేసిన వారికి స్పష్టమైన సేవా పరిధితో గుర్తింపు ఇవ్వడాన్ని పరిశీలించాలి.
ఏ మందులు, ఏ ప్రాథమిక సేవలు అందించవచ్చో స్పష్టంగా నిబంధనలు రూపొందించాలి.
అత్యవసర పరిస్థితుల్లో రిఫరల్ విధానాన్ని తప్పనిసరి చేయాలి.
నిబంధనలు ఉల్లంఘించిన వారిపై కఠిన చర్యలు తీసుకోవాలి.
అదే సమయంలో నిబంధనలు పాటిస్తూ సేవ చేస్తున్న గ్రామీణ వైద్యులను వేధింపులకు గురిచేయకుండా రక్షణ కల్పించాలి.
నేరస్తులు గా కాదు.. బాధ్యతాయుతమైన ఆరోగ్య భాగస్వాములుగా చూడాలి
గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో అర్హత లేని వ్యక్తులు వైద్యం చేయడాన్ని ప్రోత్సహించడం ఎంత ప్రమాదకరమో, దశాబ్దాలుగా గ్రామాల్లో ప్రజలకు అందుబాటులో ఉన్న ప్రతి గ్రామీణ వైద్యుడినీ ఒకే కోణంలో చూడటం కూడా అంతే అన్యాయమని వారి వాదన.
ప్రజల ఆరోగ్యానికి హాని కలిగించే వైద్యాన్ని అడ్డుకోవాలి. అదే సమయంలో గ్రామీణ ప్రజలకు అందుబాటులో ఉన్న సేవలను ఒక్కసారిగా తొలగించే బదులు, శిక్షణ–నియంత్రణ–పర్యవేక్షణ– వ్యవస్థతో వాటిని క్రమబద్ధీకరించాలి.
నిన్నటి గ్రామీణ వైద్యుడు నేడు నేరస్తుడిగా మారిపోయాడా? అనే ప్రశ్నకు సమాధానం కేవలం కేసులతో కాకుండా, “గ్రామీణ ఆరోగ్య సేవలను ఎలా సురక్షితంగా, శాస్త్రీయంగా, చట్టబద్ధంగా కొనసాగించాలి?” అనే దిశలో ప్రభుత్వం తీసుకునే నిర్ణయాల్లో ఉండాలి.
